"Take off", zegt de gids. De reactie van Killeen, het paard dat mij vanmorgen werd toegewezen, en de snelheid die de ruin binnen een seconde weet te ontwikkelen, verrassen me. Even later stromen de tranen over mijn Wangen; de wind blaast mijn toque achterover, zodat ik word gedwongen het hoofddeksel met een hand vast te houden. Na die eerste schrik, dat overweldigende moment, waarin ik mij als ruiter volledig aan het paard moest overgeven, komen tussen de tranen door het brede strand en dc diepblauwe kleur van de Atlantische Oceaan in beeld. De galop en de lerse natuur; ze staan voor altijd in mijn herinnering gegriefd.

Een week paardrijden in Republiek Ierland, luidde de opdracht. Om een goede indruk van de mogelijkheden te krijgen, zal ik in die week twee adressen bezoeken. Eén aan de Atlantische Oceaan en één in het binnenland, in de Slieve Aughty Mountains nabij het stadje Loughrea dat ten oosten van Gaiway ligt. Ik arriveerde op het vliegveld in Shannon. In een huurauto reisde ik via Gaiway naar Sligo om uiteindelijk in Grange het echtpaar Anhold van Horse Holiday Farm te ontmoeten. De autorit was een avontuur op zich. Het stuur, de versnellingspook, de spiegels; in mijn beleving zit alles aan de verkeerde kant. En dan ook nog eens links moeten rijden! In het vliegtuig nam ik me voor iemand van Europcar te vragen een stukje met me mee te rijden, al is het maar vilf minuten op de parking. Maar de juffrouw achter de balie gaf me de sleutels en keek vervolgens weer direct naar haar computer. 1k werd dus letterlijk voor de leeuwen, c.q. in het Ierse verkeer, gegooid. Het viel mee. De bewegwijzering is oké, de rijkswegen zijn breed. Ierland lijlkt volgebouwd met rotondes en dat was even wennen omdat de cirkel van de verkeerde kant moet worden genomen. Het is duidelijk dat het eiland aan een inhaalslag werkt. De infrastructuur voldoet prima, maar al autorijdend op een doorgangsroute kan het gebeuren dat de automobilist plotseling van een rijksweg op een lokaal weggetje belandt; met aan weerskanten hoge bermen, gaten in het asfalt en scherpe bochten. Ook dat heeft zijn charme. Over het al of niet loslopen van dieren op doorgaande wegen schijnen de leren zich nauwelijks druk te maken. Zo ontmoette ik op de vierbaans rijksweg richting Galway een zestal schapen. Mijn tegenligger, een vrachtwagen, en ik wachtten geduldig totdat het leidinggevende dier van deze kleine kudde weer in de berm stond. De rest volgde vanzeif. Later in die week zou ik ook nog koeien en ganzen op autowegen tegenkomen.

Stapels cake

Het is zes uur 's avonds en de atmosfeer ademde de klare lucht uit die bij zee en strand hoort. Het waaide stevig. Horse Holiday Farm zag er verlaten uit. In een paddock stonden enkele paarden die mij met jeugdige nieuwsgierigheid bekeken. Achter de ijzeren poort nam ik een teken van leven in de stal waar. "Tilman is on a trail", zei de staljongen. "Colette kan ieder moment thuiskomen." De poort bleef op slot. Na vijf minuten liep ik inderdaad Colette Anhold tegen het lijf. De ontvangst was welgemeend hartelijk. Ze begeleidde me naar een 'guesthouse', waar mijn koffer uit handen werd genomen en ik op thee met stapels cake werd getrakteerd. De slaapkamer ligt op nog geen vijf meter van het guesthouse en is eenvoudig, maar in keurig grenenhout ingericht. De badkamer is ruim en comfortabel. De volgende dag zal blijken dat je na een intensieve nt te paard ook niet meer nodig hebt dan een (verwarmde), schone kamer en een lekker bed. "Om kwart over zeven komt het busje", vertelde Colette. "Dat zal je naar een dorpje brengen, waar je in een restaurant naar keuze een warme maaltijd kunt eten." Op een tafel in het guesthouse ontdek ik een weekprogramma omtrent de restaurantbezoekjes. De gasten die besluiten om Horse Holiday Farm als uitvalbasis voor hun uitstapjes te paard te gebruiken, worden iedere avond met het busje naar een ander stadje of dorp gebracht. De maaitijden en drankjes zijn voor eigen rekening.

Killeen

"In twee minuten weet ik welk paard bij welke ruiter past", vertelde Tilman Anhold de volgende ochtend. Zijn verhaal is eenvoudig. In 1972 bracht hij zijn vakantie door in Ierland. Tilman is een Duitser. Hij huurde er een paard en vond dat Ierland, ondanks haar reputatie als paardenland, voldoende avontuur maar weinig informatie over gangbare paardenroutes te bieden had. "Een gat in de markt", dacht Tilman en in 1973 startte hij met zijn lerse echtgenote Colette de l-Iorse Holiday Farm in Grange. Toen had hij twaalf paarden, nu zijn het er 108 waar van er 48 voor paardrijdende gasten worden gebruikt. In feite zijn de trails de peilers van het bedrijf. Twee mensen, desgewenst meer, huren paarden met volle uitrusting en trekken van de ene plaats naar de andere. In de zadeltassen zit de persoonlijke bagage en dat is alles wat de avonturiers meenemen. "Want het moet een avontuur blijven", vindt Tilman. "Maar dan binnen de kaders van verantwoordelijkheid." En die neemt hij voor een deel zelf voor zijn rekening. De routes staan op kaart uitgestippeld, de overnachtingen zijn van tevoren besproken en het mag de paarden aan niets ontbreken. Alledrie de trails voeren langs de kust en door het binnenland. In mijn bliksembezoek zal 1k twee onderdelen van de Sligo Trail rijden. Op mijn eerste dag in Holiday Horse Farm was een rit door de heuvels gepland. De terugweg voerde langs het strand. 'Welk paard wil je rijden?", vroeg Tilman. Een zelfverzekerd dier", antwoordde 1k. "Killeen", besliste Tilman. We liepen achter de staiknecht aan om tweehonderd meter verderop onze toekomstige partners uit de weide te halen. De ruiters moeten zeif hun paarden verzorgen en opzadelen. Waar nodig bieden de stalmedewerkers of Tilman ondersteuning. Het zadel is een eigen ontwerp van Horse Holiday Farm en houdt het midden tussen een western- en veeizijdigheidszadel. Tilman laat ze in Duitsland maken. Het draagvlak is breed; de kniewrongen geven voldoende steun als een ruiter met het paard zou willen springen. De rug van het paard wordt beschermd met zeer grote en goed gevuide sjabrakken. De hoofdstellen zijn van synthetisch materiaal, omdat leer in zeelucht te kwetsbaar is. Geen van de paarden heeft ten gevolge van slecht materiaal kwetsuren.
"Ik heb om een kalm paard gevraagd, maar dit is een beetje té rustig', dacht ik in de heuvels. Killeen leek niet vooruit te branden. We lieten de paarden draveii op een bodem van stenen en zand. Het regende; soms met hevige vlagen, maar niemand scheen zich er druk om te maken. Regen hoort bij Ierland, evenals een heldere blauwe lucht waarin de zon het vocht verdampt en waar Ierland haar mystieke identiteit aan te danken heeft. Na de galop op het strand weet ik dat Killeen zeer temperamentvol kan zijn. Én zelfverzekerd. Maar ook verstandiger.dan ik, want de paden in de heuvels waren glad.

Moed

Naarmate ik meer tochten met Killeen maak, des te groter wordt mijn respect. Ook de andere paarden lijken hun hoef niet om te draaien voor de ruige kustlijn met stenen, de rotspartijen en een sprint op het strand. Ik korn situaties tegen, die ook van mij moed vragen. Ik moet er niet aan denken dat ik dergelijke heilingen moet nemen op mijn Nedenlands gefokte paard. Killeen heipt me er doorheen. Hij en zijn Ierse stalgenoten, afstammelingen van Irish Draught, Irish Sporthorses, New Forest of kruisingen daarvan, bewegen gemakkelijk en met veel uithoudingsvermogen. Een rit duurt gemiddeld vijf uur, maar ik heb geen één dag spierpijn gevoeld. In de tweede helft van de week word ik evenmin door spierpijn geplaagd. Nabij Loughrea woont Esther Zyderlaan. Ruim twintig jaar geleden is zij met haar toenmalige echtgenoot van Nederiand naar lerland geémigreerd. Hij maakte kaas, samen dreven ze een boerenbedrijf met vee. De belangstelling voor paarden was er altijd al, maar naarmate dochter Merel ouder werd en meer interesse voor paarden toonde, werd het doel van het bedrijf gewijzigd. Zvdenlaan is een sociaal bewogen mens, een uitstekende gastvrou en ze houdt van de natuur eri haar tuin. Het huis en de gastverblijven zitten vanaf eind mei vol met werkstudenten, kinderen en volwassenen, vaak ook gezinnen. In Slieve Aughty Riding Centre staan de paarden centraal, maar de sfeer daar omheen is seker zo belangrijk. Esther vindt dat haar gasten goede maaltijden verdienen. De ingrediénten komen geregeld uit eigen teelt en pottenkiikers in de keuken worden niet geschuwd. Sterker nog, het enthousiasme van de kokkin is dermate aanstekelijk dat menigeen de culinaire verleiding niet kan weerstaan. Vele gasten hebben goede heninneningen aan de 'kooksessies' met Esther.

Country cross

Op de dag van aankomst maak ik kennis met Harry, een Ierse Tinker. Ik word begeleid door twee Duitse werkstudenten die, met het oog op het komende vakantieseizoen, de paarden en pony's trainen. Harry is een vrolijk en gezeglijk dier. Heuvels en beekjes worden zonder problemen overwonnen. De volgende dag wordt het Riding Centre bezocht door een groep Engelse toeristen. Het merendeel kan nauwelijks paardrijden. Het tweetal dat het wel kan, blijkt vooral een voorliefde voor country cross, ofwel hunting, te hebben. Alle Ieren zijn dol op eventing. De hindernissen worden gebouwd in zogeheten fields waar ook paarden worden geweid. De obstakels zijn op een vanzelfsprekende manier in de natuur opgenomen. Esther is trots op haar 'course' en de Engelse dames genieten van de gewillige en fanatieke paarden die zonder problemen hout- en waterhindernissen trotseren. De minder ervaren amazones kijken toe; zij hebben al een ritje door achter de rug. De volgende dag neemt Esther me mee naar de 'romantic place'. 1k mag op Pearl rijden, een Iers gefokt rijpaard met een schofthoogte van ruim 1.85 meter. Voordat de romantic place kan worden bereikt, moet een afdaling worden overwonnen. Het betreft weliswaar een kleine helling, maar de diepte en de steile wand boezemen toch angst in. Esther is me nietsvermoedend voorgegaan. "Achterover hangen", adviseert ze me. Pearl zoekt een weg tussen de stenen; de afstand tussen mijn rug en haar achterwerk is minimaal. Ik kan de warmte van haar huid voelen. Mijn overwinning, en die van Pearl, worden beloond met een prachtig stukje natuur waar de wilde knoflook bloeit en het water rustig over de rotsachtige bodem kabbelt. De romantic place wordt regelmatig als picknickplaats gebruikt tijdens lange buitenritten. Esther neemt me daarna mee dieper de bossen in. We sporen de paarden in galop aan, tegen een heuvel omhoog. Er lijkt geen einde aan te komen. Hoewel Pearl´s conditie na de lange winterstop nog niet optimaal is, zet de merrie dapper door. "Je kunt in de Slieve Aughty Mountains nog verdwalen", zegt Esther. Ze kent de omgeving op haar duimpje, alhoewel de natuurelementen het bos voortdurend een andere aanblik geven. Het definieert de mentaliteit van Ierland. Een toerist wordt ontvangen met het vertrouwen dat de Ieren aan hun natuur schenken. Die mag zichzelf zijn, in tijd en in existentie.

Tilman and Colette Anhold
Horse Holiday Farm Ltd.
Grange County Sligo Ireland
Telephone : (071) 9166152
Fax : (071) 9166400
From Europe Telephone : 00 353 71 9166152
Fax : 00 353 71 9166400

Formular: Anfrage und Reservierung

Anreisemöglichkeiten zur Horse Holiday Farm

The Horse Holiday Farm is Bord Fáilte (Irish Tourist Board) approved and
a member of A.I.R.E., the Association of Irish Riding Establishments.